بامداد زاگرس آنلاین -سعید کیوانی :از حادثه بندر شهید رجاییِ هرمزگان در اردیبهشت تا حمله رژیم صهیونی و آمریکای جنایتکار در خرداد که شهادت جمعی از سرداران و مردم بی دفاع کشور را سبب شد، نمونه های این وقایع دردناک هستند. جنگ موسوم به ۱۲ روزه حقایق از پیش گفته شده در خصوص رژیم صهیونی را بیش از گذشته عیان ساخت ، جنگی که برای یک تغییر اساسی در حاکمیت طراحی شده بود.
دامنه این اتفاقِ تلخ به رویداد تلخ دیگری گره خورد،حوادث تلخ دیماه، حوادثی که ریشه در مشکلات معیشتی داشت اما در ادامه همان تغییر در حاکمیت برنامه اصلی بود
داستان این تلخ روزی ها به همین جا ختم نشد، علیرغم آنکه مردم در سوگ از دست رفتگان و عزیزان خود بودند اتفاق تلخ تری در نهم اسفند رخ داد.
شهادت رهبر انقلاب ، ایران را داغدار و حمله آمریکا و اسرائیل به مدرسه میناب، مردم را به سوگ نشاند.
بدین ترتیب جنگی دیگر و دفاعی دیگر شکل گرفت ،جنگ تحمیلی سوم یا جنگ رمضان ، این جنگ که ظاهراً و در حال حاضر متوقف شده اما به گونه ای دیگر در جریان است؛ گرچه نام جنگ ۴۰ روزه را به نام خود ثبت کرده لیکن محاصره دریایی توسط آمریکا باعث شده که این عدد خیلی هم ثابت نباشد .
اما سوال اینجاست که چرا با وجود این همه حمله و هجوم، ایرانیان سخت تر و مقاوم تر از قبل پای کشورشان ایستاده اند؟
پاسخ این سوال را می توان در مولفه ای مهم بنام « هویت ملی و مقاومت تاریخی » دنبال کرد .
تاریخ ایران، روایت تسلیم پذیری نیست، مقاومت در برابر تجاوزات خارجی از قرون گذشته تا به الان ادامه داشته است. رویداد های مثال زدنی مقاومتِ ایران ما کم نیستند، از آریو برزن تا سورنا و تا همین دوران معاصر، از میرزا کوچک خان جنگلی تا رئیسعلی دلواری، دوران دفاع مقدس تا جنگ های ۱۲ و ۴۰ روزه همه روایت وطن پرستی و ایران دوستی است.
روایت گذشت، مهربانی، همدلی و همزبانی است و این ریشه در هویت ما وجود دارد. هویت ملی و مقاومت تاریخی باعث می شود درد ها مشترک شده و کاهش آلام وظیفه ای ملی است، هویت ملی به افراد احساس تعلق و مسئولیت نسبت به کشور و جامعه شان را می دهد، این حسِ تعلق باعث می شود که ما برای حفظ و توسعه کشورمان احساس مسئولیت بیشتری داشته باشیم.
این حس مشترک در تمام حوادث دیده شد، ایران دوستی در قالب و عناوین مختلف روایت شد تا ایران ،«ایران» بماند.
تاریخ اما انگار همیشه در حال تکرار است، سوم خرداد، سالروز آزادسازی خرمشهر قهرمان است؛ از سال ۶۱ تاکنون هربار که به یاد این روز می افتیم بغض گلویمان را می فشارد اما این پیروزی قوی مان نگه می دارد، همانگونه که شکست حصر آبادان. بر این باورم ایرانیان در هر موضوعی که باهم اختلاف نظر داشته باشند در حفظ وطن اشتراک نظر دارند و در تمام ادوار تاریخی به اثبات رسیده است.
هویت ملی، یعنی حفظ تاریخ، تمدن، فرهنگ و هنر ایران، آنچه که ایرانِ عزیز را حفظ کرده همین اعتقاد به ایرانی بودن و مسلمان بودن مان است ،اعتقادی که ریشه در فرهنگ و مذهب ما دارد .
اما این هویت نباید هیچ گاه به فراموشی سپرده شود، باید روایت مقاومت و حفظ هویت ملی در آموزش و پرورش و دانشگاه ها تعریف شود، به نسل های بعد منتقل شده و حس خود باوری را بیش از گذشته تقویت نماید.
پاینده ایران
نظرتان را درباره این مطلب بنویسید !
ارسال دیدگاه