به گزارش بامداد زاگرس آنلاین : امین زارعزادگان؛ کارشناس تئاتردر یاداشتی نوشت : در روزهایی که فشارهای اقتصادی، سبد فرهنگی خانوادهها را کوچکتر از همیشه کرده است، تئاتر به عنوانِ آیینِ همدلی و گفتگو باید بیش از هر زمان دیگری در دسترس باشد. اما آنچه این روزها در تئاتر خوزستان میگذرد، نه یک اتفاقِ فرهنگی که زنگ خطری برای تئاترِ اجتماعی است؛ پدیدهی ورودِ نمایشهای گرانقیمت با تعرفههای نجومی که گویی خوزستان را به حیاطخلوتِ نمایشهای لاکچری بدل کردهاند.
خبرِ اجرای نمایشی در اهواز با بلیت ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار تومانی، بیش از آنکه برای جامعهی هنری استان مسرتبخش باشد، پرسشبرانگیز است. نگارنده به عنوان کسی که سالهاست در این دیار با تئاتر زیسته، نه با اصلِ حضورِ گروههای هنری مخالف است و نه با سودآوریِ هنر؛ اعتراضِ من دقیقاً متوجهِ فقدانِ نظارتِ کارشناسانه در بدنه مدیریتی تئاترِ استان است.
پرسشِ اصلی از متولیانِ فرهنگی اینجاست: بر اساس کدام منطقِ مدیریتی به چنین قیمتگذاریهایی در استانی با شرایطِ خاصِ اقتصادی مجوز داده میشود؟ آیا این کار، ترویجِ فرهنگ است یا طبقاتی کردن دسترسی به هنر؟
وقتی بلیت یک نمایش با حقوقِ بخش قابل توجهی از مخاطبانِ ما برابری میکند، عملاً داریم قشرِ کارگر، دانشجو و هنرجویانِ تئاتر را از سالنها حذف میکنیم. تئاتر، ملکِ عدهای خاص نیست که بتوان با تعرفههای پایتختنشینان، آن را در اهواز اجرا کرد. مدیریتِ فرهنگی، تنها به صدورِ مجوز محدود نمیشود؛ مدیریت یعنی داشتنِ پیوستِ فرهنگی و اشراف بر توانِ خریدِ مخاطبِ بومی. اگر نظارتی نباشد، تئاتر از ماهیتِ اجتماعیاش تهی شده و به کالایی برای ویترینِ دلالانِ فرهنگی تبدیل میشود.
آیا خوزستان، که مهدِ استعدادهای درخشان و تئاترِ اصیل است، باید به بازاری تبدیل شود که تنها سهمِ مخاطبانش از آن، تماشایِ قیمتهای سرسامآور باشد؟ مدیرانِ ما باید پاسخگو باشند که در ازایِ این خروجِ سرمایه از استان، چه ارزشِ افزودهای به بدنه تئاترِ خوزستان تزریق میشود؟ آیا درآمدِ این نمایشها صرفِ آموزشِ تئاتر در مناطق محروم میشود یا صرفاً جیبِ تهیهکنندگان را پر میکند؟
تئاتر، هنرِ زنده است؛ نه یک کالایِ لوکس برای نمایشِ قدرتِ خرید. از مسئولانِ اداره کل فرهنگ و ارشادِ خوزستان انتظار میرود که در صدورِ مجوزها، نگاهی حمایتی به مخاطبانِ بومی داشته باشند و مانع از تبدیلِ سالنهای نمایش به پاتوقهای طبقاتی شوند.
اگر قرار است تئاترِ کشور در خوزستان دیده شود، باید عدالتِ فرهنگی بر آن حاکم باشد. در غیر این صورت، این مسیر نه به نفعِ فرهنگ، که به نفعِ نابودیِ تئاترِ مردمی در این دیار است. هنر، زمانی فرهنگ نامیده میشود که در دسترسِ همگان باشد، نه فقط در انحصارِ دارندگانِ کارتهای بانکیِ پر.
نظرتان را درباره این مطلب بنویسید !
ارسال دیدگاه