به گزارش بامداد زاگرس آنلاین : این فیلم گروهی از آوارگان فلسطینی و دانشجویان مقیم مصر را دنبال می‌کند که گروهی برای رقص‌های محلی فلسطینی بنیان می‌نهند و دبکه را همچون کنشی فرهنگی ادامه می‌دهند که هویت را حفظ می‌کند و به زندگی در تبعید معنا می‌بخشد.
تز محوری نقد این است که وقتی وطن از جغرافیایش کنده می‌شود، بدن می‌تواند آن را همچون حافظه، حرکت و ریتم بازتولید کند. منصور دبکه را آرشیوی زنده و شکلی از مقاومت در برابر پاک‌سازی فرهنگی می‌خواند، نه جایگزینی برای وطن. او ساختار تصویری و صوتی فیلم را، از فیلم‌برداری در فضای بسته و نماهای نزدیک تا ریتم و تدوین موازی با صحنه‌های غزه، بررسی می‌کند، توانایی‌ها و مخاطرات این انتخاب‌ها را در داوری متوازنی می‌سنجد و با خوانشی از عنوان فیلم و نسبت آن با بدن، حافظه، تبعید و هویت پایان می‌دهد.
برای خواندن متن کامل نقد به سه زبان عربی، فارسی و انگلیسی:
https://drive.google.com/file/d/1VKrmqbF3p6ni-bJjMQuvs07OfP39JFt4/view?usp=drivesdk
نظرتان را درباره این مطلب بنویسید !
ارسال دیدگاه