بامداد زاگرس آنلاین -عذرا هندالی : بعضی آدم ها را نمیشود از روی لبخندشان شناخت. سال ها تمرین کرده اند طوری به نظر برسند که هیچ کس نفهمد درونشان چه میگذرد. صبح از خانه بیرون میایند، صورتشان را مرتب میکنند، لبخندشان را سر جایش میگذارند و وارد صحنه میشوند. یکی نقش آدم قوی را بازی میکند، یکی خوشحال، یکی بی تفاوت و یکی آنقدر آرام که همه خیال میکنند زندگی با او مهربان بوده است.
هیچ کس نمیبیند پشت این آرامش چه چیزهایی دفن شده است.
نقاب همیشه برای فریب ساخته نمیشود. گاهی آدم وقتی برای اولین بار خودش را همان طور که هست نشان میدهد، با قضاوت روبرو میشود. گریه میکند و میگویند ضعیفی. خسته میشود و میگویند کم آورده ای. ناراحت میشود و میگویند زیادی حساسی. از همان جا یاد میگیرد کمتر خودش باشد و بیشتر همان چیزی باشد که دیگران تحملش میکنند.
بعد کم کم نقاب تبدیل به چهره میشود.
آدم یاد میگیرد وقتی دلش گرفته بخندد. وقتی میترسد محکم به نظر برسد. وقتی احتیاج به محبت دارد بگوید نیازی ندارد. وقتی از درون شکسته است برای دیگران تکیه گاه باشد. آنقدر این نقش را خوب بازی میکند که دیگران باورش میکنند و تلخ تر از آن، خودش هم گاهی باورش میکند.
بعضی آدم ها در طول روز هزار بار میخندند تا فقط یک نفر به سکوتشان شک نکند.
میگویند «خوبم» چون توضیح دادن خستگی شان سخت تر از پنهان کردن آن است.
میگویند «عادت کردم» چون سال هاست کسی نپرسیده چه چیزی هنوز درد میکند.
میگویند «مهم نیست» چون بارها مهم بوده و کسی جدی نگرفته است.
پشت بعضی آدم های آرام، جنگی جریان دارد که هیچ کس صدایش را نمیشنود.
شب که میشود، نمایش تمام میشود. چراغ ها خاموش میشوند و آدم میماند با خودش؛ با حرف هایی که نگفته، بغض هایی که فرو خورده، خاطراتی که هنوز تمام نشده اند و خستگی ای که با خواب هم از بین نمیرود. آنجا دیگر خبری از لبخندهای اجباری و جمله های مرتب نیست. فقط آدم میماند و چیزی که تمام روز از دیگران پنهان کرده است.
شاید دردناک ترین قسمت زندگی همین باشد که همه نسخه ای از تو را دوست داشته باشند که خودت ساخته ای، اما کسی خود واقعی ات را نشناسد.
همه خوشحالی ات را ببینند، اما اندوهت را نه.
همه قدرتت را تحسین کنند، اما ناتوانی ات را نبینند.
همه صبرت را ستایش کنند، اما نفهمند چند بار از درون فرو ریخته ای تا فقط یک بار دیگر دوام بیاوری.
گاهی چیزی که اسمش را صبر گذاشته ایم، خستگی است.
گاهی چیزی که اسمش را آرامش گذاشته ایم، بی حسی است.
گاهی چیزی که اسمش را بی تفاوتی گذاشته ایم، نتیجه هزار بار شکستن است.
آدم ها همیشه ناگهان سرد نمیشوند. قبل از سرد شدن، بارها حرف زده اند، بارها دلخور شده اند، بارها منتظر مانده اند و بارها خودشان را قانع کرده اند که شاید این بار کسی متوجه شود. وقتی هیچ اتفاقی نمیافتد، سکوت جای حرف را میگیرد.
آن سکوت را گاهی بی احساسی مینامیم، در حالی که شاید آخرین شکل خستگی باشد.
دنیا عاشق آدم های بی نقص است. آدم هایی که همیشه مرتب اند، همیشه لبخند دارند، همیشه موفق اند و هیچ وقت نمی شکنند. برای همین خیلی ها یاد گرفته اند زخم هایشان را پنهان کنند؛ چون میترسند اگر چهره واقعی شان دیده شود، دیگر دوست داشتنی نباشند.
اما هیچ نقابی برای همیشه روی صورت نمیماند.
یک روز خستگی از پشت لبخند بیرون میزند.
یک روز سکوت از پشت تمام حرف ها شنیده میشود.
یک روز آدم دیگر توان بازی کردن نقش همیشگی اش را ندارد.
و شاید آن روز تازه چهره واقعی اش دیده شود؛ چهره ای پر از زخم، پر از نگفته، پر از چیزهایی که سال ها کسی ندیده است.
برای بعضی آدم ها مهربانی عجیب و بزرگی نیست. فقط کمی کمتر قضاوت شدن است. فقط جایی که مجبور نباشند قوی باشند. جایی که بتوانند بگویند خسته اند، دلشان گرفته، ترسیده اند یا دیگر توان ادامه دادن این نمایش را ندارند.
پشت هر نقاب چیزی پنهان است.
گاهی یک دل خسته.
گاهی یک خاطره تلخ.
گاهی سال ها تنهایی.
و گاهی آدمی که تمام عمر برای همه تکیه گاه بوده و خودش هیچ وقت جایی برای تکیه دادن نداشته است.
بعضی آدم ها را باید کمی عمیق تر دید.
چون ممکن است همان لبخندی که هر روز ساده از کنارش میگذریم، تنها چیزی باشد که صاحبش برای پنهان کردن تمام دردهایش باقی گذاشته است.
نظرتان را درباره این مطلب بنویسید !
ارسال دیدگاه