بامداد زاگرس آنلاین - پریچهر رضایی : طرح «سهشنبههای بدون خودرو» با هدف کاهش استفاده از خودروی شخصی، ترافیک و آلودگی هوا مطرح شده؛ هدفی که قابل توجه است. اما سؤال اصلی اینجاست: آیا زیرساخت لازم برای اجرای آن فراهم شده است؟
نمیتوان از مردم خواست خودرو را کنار بگذارند، بدون اینکه حملونقل عمومی سریع، منظم، در دسترس و قابل اتکایی جایگزین آن شود.
این مسئله اما در کلانشهر اهواز جدیتر است. داشتن اتوبوس بهتنهایی کافی نیست؛ پوشش مناسب خطوط، کاهش زمان انتظار و ایجاد یک شبکه کارآمد حملونقل عمومی ضروری است. در این میان، نبود یک شبکه گسترده و عملیاتی BRT در اهواز، با وجود سالها طرح و وعده، همچنان یکی از مسائل قابل توجه است.
از طرف دیگر، موضوع سرویس ایابوذهاب کارکنان دولت را هم نمیتوان نادیده گرفت. در دولت محمود احمدینژاد، سیاست جایگزینی سرویس کارکنان با پرداخت کمکهزینه دنبال شد و این رویکرد در سالهای بعد نیز ادامه یافت.
اما کمکهزینه زمانی میتواند جایگزین سرویس باشد که با هزینه واقعی رفتوآمد تناسب داشته باشد. برای نمونه، کمکهزینه ۳۵۰ هزار تومانی ایابوذهاب کارکنان اداره کل جهاد کشاورزی در استان خوزستان، با هزینههای فعلی رفتوآمد، حتی کفاف هزینه یک روز را هم نمیدهد.
نتیجه روشن است؛ وقتی سرویس سازمانی وجود ندارد و کمکهزینه هم پاسخگوی هزینه رفتوآمد نیست، استفاده از خودروی شخصی برای بسیاری از کارکنان دیگر یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت است.
در خوزستان، با توجه به گرمای شدید، فاصله محل سکونت و محل کار و شرایط خاص شهرهایی مانند اهواز، اهمیت این موضوع بیشتر هم میشود.
بنابراین مسئله مخالفت با طرح «سهشنبههای بدون خودرو» نیست؛ مسئله تقدم و تأخر سیاستهاست.
اگر قرار است استفاده از خودرو کاهش پیدا کند، ابتدا باید گزینه جایگزین تقویت شود؛ از توسعه ناوگان اتوبوسرانی و BRT گرفته تا حملونقل ریلی و سرویسهای سازمانی.
در نهایت یک سؤال ساده باقی میماند:
شهروندی که خودروی خود را کنار میگذارد، قرار است با چه وسیلهای، با چه هزینهای و در چه مدت زمانی به مقصد برسد؟
پاسخ به همین سؤال، میزان جدیت سیاستگذاران در اجرای واقعی طرح را مشخص خواهد کرد.
نظرتان را درباره این مطلب بنویسید !
ارسال دیدگاه