بامداد زاگرس آنلاین - عذرا هندالی : گاهی فکر می کنم بزرگ ترین اشتباه انسان این نبود که حقیقت را پیدا نکرد؛ بلکه این بود که خیال کرد حقیقت، جایی بیرون از او پنهان شده است.
از همان روز، دویدن آغاز شد.
یکی به دنبال ثروت رفت، دیگری به دنبال شهرت، آن یکی در آغوش عشق پناه گرفت و دیگری در سکوت کتاب ها. هر کس نامی بر مقصد گذاشت، اما هیچ کس از خودش نپرسید اگر رسیدم و باز هم احساس کمبود کردم، آن وقت باید کجا بروم؟
شاید مقصد، فقط بهانه ای برای ادامه راه بود.
پارادوکس زندگی از همین جا آغاز می شود.
ما برای آرامش، آرامش خود را قربانی می کنیم.
برای زنده ماندن، فرصت زندگی کردن را از دست می دهیم.
برای آنکه فراموش نشویم، سال ها خود واقعی مان را فراموش می کنیم.
و عجیب تر اینکه هر چه بیشتر به خودمان نزدیک می شویم، بیشتر می فهمیم چقدر از خودمان دور بوده ایم.
انسان موجود عجیبی است.
وقتی چیزی را ندارد، آن را خوشبختی می نامد.
وقتی به دستش آورد، نامش را عادی می گذارد.
و بعد دوباره به دنبال خوشبختی دیگری راه می افتد.
شاید خوشبختی هرگز مقصد نبوده است؛ شاید فقط فاصله میان دو خواستن بوده است.
ما از سکوت می ترسیم، چون صدای خودمان را در آن می شنویم.
از تاریکی می ترسیم، چون چهره واقعی افکارمان در آن دیده می شود.
و از تنهایی فرار می کنیم، در حالی که شلوغ ترین جمع ها هم نمی توانند خلوت درون یک انسان را پر کنند.
زمان را متهم می کنیم که همه چیز را می برد.
اما مگر زمان چیزی را با خود می برد؟
این ما هستیم که از کنار لحظه ها عبور می کنیم و بعد، جای خالی خودمان را گردن زمان می اندازیم.
شاید زمان، فقط آیینه ای باشد که هر روز چهره تازه ای از ما را نشان می دهد.
ما از پایان می ترسیم، اما بیشتر عمرمان را صرف تمام کردن روزها می کنیم.
برای رسیدن به فردا، امروز را قربانی می کنیم.
و وقتی فردا از راه می رسد، دوباره منتظر فردای دیگری می مانیم.
انگار زندگی، همیشه در روزی اتفاق می افتد که هنوز نرسیده است.
شاید بزرگ ترین فریب همین باشد.
شاید زندگی هرگز از ما نخواسته بود که همه پاسخ ها را پیدا کنیم.
شاید فقط می خواست یاد بگیریم با سوال هایی زندگی کنیم که هیچ پاسخی ندارند.
و شاید عمیق ترین پارادوکس جهان این باشد که ما تمام عمر در جستجوی معنای زندگی هستیم، در حالی که زندگی، هر روز بی صدا از کنارمان عبور می کند و منتظر است فقط یک بار، بدون جستجو، نگاهش کنیم.
نظرتان را درباره این مطلب بنویسید !
ارسال دیدگاه