بامداد زاگرس آنلاین - مریم عیدی وندی : انگار شادی یک جای مشخص در نقشه زندگی ماست که وقتی رسیدیم به آن تازه می توانیم یک نفس راحت بکشیم اما اگر کمی دقیق تر به زندگی خودمان نگاه کنیم می بینیم که چقدر در این انتظار دائمی غرق شده ایم.واقعیت این است که ما مدام در حال دویدن هستیم برای رسیدن به یک جایگاه، برای خرید یک وسیله، یا برای تمام کردن یک مسولیت سنگین اما نکته تلخ اینجاست که به محض رسیدن به هر کدام از اینها، شادی مورد انتظار ما زودتر از آن چیزی که فکر می کردیم تمام می شود و دوباره چشممان به مقصد بعدی می افتد
این یعنی ما در یک چرخه گرفتار شده ایم همیشه در حال رسیدن هستیم اما هیچوقت در حال بودن نیستیم شادی نباید چیزی باشد که به آن دسترسی پیدا می کنیم
بلکه باید چیزی باشد که در دل مسیر خلق می کنیم
اگر نتوانیم در میانه ی مسیر در میانه همان روزهای خسته کننده و پر از چالش برای خودمان لحظه ای آرامش یا معنا پیدا کنیم رسیدن به هر مقصدی هم برایمان بی معنا خواهد بود
شاید مشکل ما رسیدن به مقصد نیست بلکه مشکل ما ناتوانی در لذت بردن ازهمان مسیر
پرپیچ و خم است.
نظرتان را درباره این مطلب بنویسید !
ارسال دیدگاه