من حساب نمیکنم.

بامداد زاگرس آنلاین - عذرا هندالی : من هنوز نفهمیده ام چطور ادم میتواند خودش وسط هزار درد ایستاده باشد و بازم چشمش دنبال درد دیگری بگردد.

من از ان ادم هایی نیستم که وقتی زندگی خودشان خراب است، دنیا را رها کنند.
اتفاقا برعکس.
هرچه بیشتر درگیر میشوم، بیشتر حواسم به اطرافم میرود.
مشکل خودم هنوز حل نشده، اما اگر ببینم کسی چیزی لازم دارد، ذهنم غیر ارادی سمت او میرود.
اگر کسی درمانده باشد، پیگیرش میشوم.
اگر کسی راهی بلد نباشد، راه پیدا میکنم.
اگر کسی چیزی کم داشته باشد و از دست من کاری بربیاید، انجامش میدهم.
نه چون کسی از من خواسته.
نه چون قرار است جایی اسمم نوشته شود.
نه چون منتظرم روزی جوابش را پس بگیرم.
نه ....اصلا چیزی نمیخواهم.
من کمک میکنم چون نمیتوانم ببینم و بی تفاوت رد شوم.
شاید عجیب باشد، اما گاهی ادمی که خودش هزار بار شکسته، بهتر از هر کسی صدای شکستن دیگری را میشنود.
من مشکلات خودم را دارم.
خیلی هم دارم.
بعضی هایشان هنوز سر جایشان هستند و هر روز با من زندگی میکنند.
اما هیچ کدام باعث نشده اند چشمم را روی نیاز کسی ببندم.
من میتوانم خودم خسته باشم و باز برای خستگی دیگری کاری کنم.
میتوانم خودم نگران باشم و حواسم به نگرانی دیگری باشد.
میتوانم خودم هزار بار زمین خورده باشم و باز دست کسی را بگیرم که تازه زمین خورده است.
و زیباترین قسمت این ماجرا برای من همین است:

من حساب نمیکنم.

نمیگویم من برای فلانی این کار را کردم، پس فلانی باید برای من فلان کار را بکند.

محبت برای من معامله نیست.

کمک برای من سرمایه گذاری نیست.

من دست کسی را نمیگیرم که روزی دست مرا بگیرد.

دستش را میگیرم چون همان لحظه میتوانم.

همین.

شاید خیلی ها این را نفهمند.
شاید حتی بعضی ها خیال کنند من زیادی ساده ام.
اما من ترجیح میدهم ساده باشم و دردی را که میتوانم کمتر کنم، کمتر کنم.

در دنیایی که خیلی ها فقط وقتی منفعتی وجود دارد حرکت میکنند، من هنوز برای بعضی کارها فقط یک دلیل دارم:

(چون میتوانستم کاری بکنم.)

و شاید تمام داستان من همین باشد.

من هنوز خودم را کامل نجات نداده ام.

هنوز مشکلاتی دارم که باید با انها بجنگم.

هنوز جاهایی از زندگی ام هست که خودم هم نمیدانم چطور باید درستشان کنم.

اما عجیب است...

با همه اینها، اگر یک نفر کنار من به کمک احتیاج داشته باشد، باز هم بلند میشوم.

نه برای تشویق.

نه برای محبت متقابل.

نه برای اینکه کسی یک روز بگوید چه کار بزرگی کردی.
نه ...فقط برای اینکه وقتی میتوانی از درد یک نفر کم کنی، بی تفاوت ماندن برایت سخت تر از خسته شدن است.
و شاید این، تمام چیزی باشد که از خودم دوست دارم:
اینکه هنوز با وجود تمام چیزهایی که خودم با انها میجنگم، قلبم آنقدر درگیر خودم نشده که درد بقیه را نبینم.